پرش به محتوا

درس هایی از ولاء

مقام و جايگاه حضرت ابوالفضل العباس‏(عليه السلام)

ميرزاى تبريزى‏ و توسل به ابوالفضل العباس‏(عليه السلام) فقيه مقدس، مرحوم ميرزاجواد تبريزى قدس سره به مجالس توسل به اهل بيت ‏عليهم السلام علاقه فراوان داشتند و در مجلس عزاى اهل بيت‏ عليهم السلام بسيار اشك مى‏ ريختند. با شدت ابراز احساسات كرده و سفارش مى ‏كردند كه بگوييد روضه باب الحوائج ـ ابوالفضل العباس‏ عليه السلام ـ را بخوانند و با شنيدن لفظ «ابوالفضل العباس‏ عليه السلام» اشك در چشمانشان حلقه مى ‏زد و به لفظ «عباس» علاقه خاصى داشتند وبه خطباء مى ‏فرمودند: به « ابوالفضل العباس ‏عليه السلام» توسل كنيد كه «باب الحوائج» است و اين شخصيت باوفا و شهيد، تمام هستى خود را در راه خدا فدا كرد و بهترين يار و ياور سالار شهيدان بود؛ به طورى كه با شهادتش مولا ابا عبداللَّه الحسين ‏عليه السلام فرمودند: «الْآن اِنْكَسَرَ ظَهْرِي» و ايشان حضرت ابوالفضل العباس‏ عليه السلام را نسبت به مرتبه و مقام خود معصوم مى ‏دانست و در استفتائى از ايشان در خصوص عقيله بنى ‏هاشم و ابوالفضل العباس ‏عليهما السلام آمده است: هرچند كه در رتبه ائمه‏ عليهم السلام نيستند؛ وليكن نسبت به رتبه و جايگاه خود معصوم هستند. ايشان از خاطرات دوران تحصيل نجف مى ‏فرمودند چه ايام با معنويتى بود، شب‏هاى جمعه موفق مى ‏شديم ساقى كربلا را زيارت كنيم آن فداكارى كه با حماسه خود دين را بيمه كرد و با تمام وجود در خدمت امام حسين‏ عليه السلام بودند و علمدار راستين و حامى واقعى بود.