پرش به محتوا

درس هایی از ولاء

بكّاء بودن در مصائب اهل بيت‏(عليهم السلام)

با صدا گريه كردن

 

فقيه مقدس، مرحوم ميرزاى تبريزى ‏قدس سره افرادى را كه با صدا و با احساسات بر اهل بيت‏ عليهم السلام گريه مى‏ كردند بسيار دوست داشتند، اگر فردى مى‏ آمد كه معروف بود كه اين آقا در مصائب اهل بيت ‏عليهم السلام »بَكّاء« است بسيار خشنود مى‏ شد و از او طلب مى ‏كرد كه به او نزديك شود و ضمن لبخند مى ‏فرمود: التماس دعا داريم. خود مرحوم ميرزاقدس سره در مجالس اهل بيت‏ عليهم السلام مانند باران اشك مى ‏ريخت و به خطباء سفارش مى ‏كرد كه زياد روضه بخوانند، گاهى به خاطر شدت بكاء چندين بار خود را در مجلس جابه‏ جا مى‏ كردند، تحمّل ذكر مصيبت اهل بيت‏ عليهم السلام برايشان سخت بود و نمى ‏توانستند آرام بنشينند. مرحوم ميرزاقدس سره بارها و بارها در مواطن مختلف به ثواب گريه بر سيد الشهداءعليه السلام اشاره مى ‏كردند و مى ‏فرمودند: انسان در طول زندگى همواره لغزش دارد و شيطان در كمين است و ممكن است اشتباه هم بكند، بايد از شر شيطان به درگاه اهل بيت‏ عليهم السلام پناه ببرد و يكى از راه‏ هاى نجات از شر شيطان گريه در مصائب اهل بيت‏ عليهم السلام و كمك خواستن از آنهاست. اگر ايشان مشاهده مى ‏كردند كه كسى در مجلس روضه بى تفاوت نشسته است يا خود تذكر مى ‏دادند يا با نگاه طرف را متوجه مى كردند كه بايد حالت بكاء داشته باشد.