پرش به محتوا

درس هایی از ولاء

عرض ارادت به ساحت مقدس سيد الشهداء(عليه السلام)

عرض ارادت ميرزاى تبريزى به سيد الشهداء(عليه السلام) يكى از سؤال‏هايى كه همواره از فقيه مقدس، ميرزاى تبريزى ‏قدس سره پرسيده مى ‏شد و به صورت شبهه درآمده در خصوص وقايعى است كه اهل منبر ضمن مصائب اهل بيت‏ عليهم السلام نقل مى ‏كنند و به اصطلاح با طرح آن مقاطع، گريه از مردم مى ‏گيرند. مرحوم ميرزاقدس سره در حالى كه اشك مى ‏ريختند در جواب فرمودند: مصائب اهل بيت ‏عليهم السلام از آنچه كه ثبت شده عظيم‏تر است به خصوص مصيبت سيدالشهداء امام حسين‏ عليه السلام. اگر خطيب مطلبى را نقل كرد كه موجب گريه شد و مردم را به واقعه كربلا نزديك كرد مانعى ندارد و در همان جا اشاره كند مصدر كه در فلان كتاب ديدم همين مقدار كافى است. خطباء گاهى در مصائب خود نقل حال مى ‏كنند و اين امر مردم را منقلب مى ‏كند طبيعى است وقتى على اكبرعليه السلام به ميدان مى ‏رود وصف حالى بر سيد الشهداءعليه السلام وجود داد و همچنين وقتى على اصغرعليه السلام بر دستان سيد الشهداء ذبح مى ‏شود عرض حال دارد و خروج سيد الشهداءعليه السلام به ميدان وداع آخر و ملاقات با زينب‏ عليها السلام در آخرين لحظات خود يك مناظر بسيار دردناكى است كه خطيب آن را به شكل گفتگو به شكل مصيبت مى‏ خواند.