پرش به محتوا

آیت الله سید رضا بهاءالدینی

اتکاي به خداوند

در روايات آمده است: تو خود را بساز، روابط با بندگان به عهدة ما؛ همه را با تو خوب مي‌کنيم. تو رابطه‌ات را با خدا درست کن؛ يعني دست از رذائل بردار، کم‌کم مي‌فهمي که خدايي هم هست، به طوري که مشهود تو مي‌شود. و اين نعمت بسيار بزرگي است. در روايات آمده است: تو خود را بساز، روابط با بندگان به عهدة ما؛ همه را با تو خوب مي‌کنيم. تو رابطه‌ات را با خدا درست کن؛ يعني دست از رذائل بردار، کم‌کم مي‌فهمي که خدايي هم هست، به طوري که مشهود تو مي‌شود. و اين نعمت بسيار بزرگي است.
وقتي انسان به خدا اتکا داشت، در فعاليت‌ها و حوادث، ناراحتي و خوف ندارد؛ چون به حاکم بر جهان طبيعي اتکا دارد. اين حرف حقيقت دارد و تبليغات نيست. لکن اگر انسان بخواهد اين مسأله را حل کند، بايد مجاهده کند؛ «وَالَّذينَ جاهَدوا فينا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنا» . انساني که خودساخته است؛ مثل انسان وليّ، خودش منهاي خدا نيز آثار و رحمتي دارد. مثل آن رحمتي که پيامبر داشت. الآن در سرتاسر جهان اگر رحمتي هم باشد، کم يا زياد، رحمت پيامبر خداست. همين مجلس هم از برکات پيغمبر خداست. انقلاب شما هم همين‌طور. تمام اين‌ها بر مي‌گردد به رحمت الهي.
اگر صادقانه موفق به «لا إله إله الله» شديد، من گمان مي‌کنم کارتان حل شده است. از خداي تعالي بخواهيم که اين‌چنين نعمتي را به شما موهبت کند و در اين صورت از التماس کردن به اين و آن مستغني مي‌شويد.