قرب به حق از اهداف انبياست. اين قرب از حدود وجود بشر است؛ به اين معنا که انسان در نتيجة عبادت و عبوديّت حق به مرتبهاي ميرسد که هيچ يک از انگيزههاي اجتماعي در نفس او پيدا نميشود. فقط حيثيّت الهي محرّک اوست. حيثيّات اجتماعي محرّک او نيستند. به اين اعتبار اَکل و شُرب آنها هم جنبة عبادي پيدا ميکند؛ چون نميخورد و نميآشامد،جز براي رسيدن به آن هدف مقدس و الهي. در اين صورت است که همة افعال، جنبة الهي پيدا کند.
بنابراين، قرب به حق هدف عالي و نهايي انسان است. و اين يک معنايي است که فقط براي انسان ميتواند داعي و انگيزه باشد و در غير انسان نيست. قرب به حق، مرتبهاي از وجود است که شايد در آن مرتبه، تمام اجزاي عالم در اختيار انسان قرار ميگيرند. و اين هدف، غير هدف اقتصاديون و سياسيون است.
قرب به حق