عقل يک نورانيت الهي است. اين نورانيت در هر که پيدا شد، اول خودش را ميسازد. فقط به فکر اين نيست که مردم بدي نکنند. ميگويد: اول بايد خودم بد نباشم. ابتدا به فکر سازندگي خويش است. انبيا اولين کاري که کردند، خود را از رذائل نفساني دور کردند و به فضائل الهي آراستند. کسي که ايمان به خدا پيدا کند، ميگويد: اصلاحات را بايد از خود شروع کنيم؛ نه اينکه مردم بدي نکنند و ما هر کاري ميخواهيم بکنيم.
بايد ابتدا خود را ساخت و از بديها و جهالتها دور کرد و عبادت خالص خدا کرد و بعد ديگران را. پيامبر اگر به شما ميگويد: امانتدار باشيد، خودش امين است. اول خودشان به صفات الهي متصف هستند و بعد به فکر تکميل نفوس قابل و لايقِ در جامعه هستند. و در اين راه، با وجود همة حوادث، گرفتاريها و تهمتهايي که از روي جهالتِ مردم نصيب آنها ميشد، تلاش ميکردند. شايد اقتصاديها پيامبر را عاقل ندانند. چون خودشان بيچارة پول هستند، ميگويند: چرا پيامبر بيچارة پول نيست؟ ولي خودش بيعقل است.
نورانيت عقل