راه رسيدن به مقامات عالي انساني که حدّ نهايت ندارد، در ساية بندگي است. انسان به ميزاني که حرکتش الهي شود و خالص گردد، به خداوند و اولياي او نزديک ميشود. انسان بايد از انبيا: تبعيت کند و راه آنان را برود، تا به کمالاتي که براي او آماده کردهاند برسد.
نبي اکرم خود را پاک کرده بود و به مقام طهارت نفس رسيده بود، تا به مقام خاتميّت و معراج و نبوت و ولايت رسيد. در تشهّد ميخوانيم: «أَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّداً عَبْدُهُ وَ رَسُولُه»؛ اول عبوديّت سپس رسالت.
جهان، مملو از نعمتهاي الهي است. محروميت ما از قصور و کوتاهي خود ماست. امثال ما وقتي که به يک آرزوي مادّي برسيم، يا اينکه دنيا گوشة چشمي به ما کند، مثل اين است که به آمال ديرينه رسيدهايم و همه چيز را فراموش ميکنيم.
در ساية بندگي