پرش به محتوا
دانشنامه مصور علمای شیعه

زمان خودسازي

زمان خودسازي
از نظر طبيعي، انسان تا حيات دارد، نبايد فرصت خودسازي را از دست بدهد و هيچ گاه نبايد خود را فراموش کند. در لحظه لحظة عمر، انسان بايد به فکر خود باشد. البته ايام جواني غنيمتي است که نبايد از آن غافل ماند و به سادگي آن را از دست داد. چون در اين ايام، نفس براي ساخته شدن مستعدتر است و قواي انسان توان کامل دارد.
و اما از نظر اجتماعي، انسان بايد تا قبل از اين‌که در اجتماع قبول مسؤوليتي بکند، خودش را بسازد. زماني بايد شخص، مسؤوليّت اجتماعي قبول کند که خود را کاملاً ساخته و به اجتماع، نظر غيرالهي نداشته باشد. چرا که همراه با داشتن پُست و مقام، خودسازي بسيار مشکل است. و شخص غير خود ساخته هم به درد اجتماع نمي‌خورد. کسي مي‌تواند به اداي وظيفه بپردازد و به حال مردم مفيد باشد که هيچ گونه طمعي نسبت به اجتماع نداشته باشد. از اجتماع، مقام، موقعيت و منصب نخواسته باشد. مردم هم از چنين شخصي استقبال مي‌کنند. و به خوبي ميان او و کسي که براي اکتساب پا به جامعه گذاشته است، فرق مي‌گذارند. اگر اين‌گونه باشد. ما در جامعه تنازع و مزاحمت نخواهيم داشت. البته، ميان افرادي که قصد اکتساب ندارند، ممکن است اختلاف سليقه و رأي باشد، اما منازعه و مزاحمت نيست.